وقتی این آهنگ رو گوش میدم مثل پرندهای توی سرمای زمستان بیپناه . مثل سربازی که خون روی لبهاش و سرما به استخونش زده تنها . مثل درختی که برگهاش ریخته باشه و با تمام دستانش به سمت آسمان باشه؛ توی یه دشت پر از برف.
ناامید کننده هست این آهنگ برام ولی اینقدر قشنگ هست که مقابلش مقاومت نکنم.
شاید این حسی که من از این آهنگ میگیرم شما نگیرید مهمه که هر آهنگ شما چه موقع گوش داده باشید و آهنگ شما رو یاد چه چیزهایی یا چه اشخاصی بندازه.
ما را در سایت فراقش را تحملّی نیست دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 139